Αυτή τη φορά ξεκινάμε από τον Άνω Πολύδροσο και παίρνουμε τον δρόμο προς την Πολύδροσο, σε μια νέα διαδρομή που συνδυάζει φύση, νερά και ιστορία.

Η πορεία μας είναι ως επί το πλείστον κατηφορική και περνά μέσα από ένα πανέμορφο τοπίο, όπου το νερό έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα εδώ και αιώνες. Στην αρχή της διαδρομής θα κάνουμε μια στάση στο γραφικό εκκλησάκι της Παναγίας της Κυργιάς κοντά στον Άνω Πολύδροσο και στη συνέχεια θα ακολουθήσουμε το νέο μονοπάτι, περνώντας μέσα από τη βλάστηση, δίπλα σε ρυάκια και πάνω από μικρά γεφυράκια, μέχρι να αρχίσουμε να πλησιάζουμε στην περιοχή των Μανταμιών.

Και εδώ η ιστορία αρχίζει να γίνεται μέρος της πεζοπορίας μας. Στη διαδρομή θα συναντήσουμε παλιούς νερόμυλους και υδροκίνητες εγκαταστάσεις, που θυμίζουν μια εποχή όπου το νερό αποτελούσε την κινητήρια δύναμη της καθημερινής ζωής. Θα περάσουμε επίσης από τα χαλάσματα του παλιού υδροηλεκτρικού εργοστασίου, που λειτουργούσε στην περιοχή και αξιοποιούσε τη δύναμη του νερού για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η ενέργεια αυτή χρησιμοποιούνταν για την ηλεκτροδότηση του εργοστασίου «Λευκός Άνθραξ» στη Σουβάλα, αλλά και για τον ηλεκτροφωτισμό των σπιτιών του χωριού.

Κοντά στις παλιές αυτές εγκαταστάσεις βρίσκεται και μια υδροκίνητη νεροτριβή, όπου κάποτε το νερό χρησιμοποιούνταν για την επεξεργασία και το πλύσιμο μάλλινων ρούχων. Οι εγκαταστάσεις αυτές συνδέονται με την περίοδο από τις δεκαετίες του 1930 έως και του 1960.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Πύργος των Μανταμιών δεσπόζει πάνω από τη χαράδρα. Ένα μεσαιωνικό κτίσμα, χτισμένο σε ιδιαίτερα οχυρή θέση πάνω από τον χείμαρρο, που πιθανότατα είχε ρόλο εποπτείας και άμυνας της περιοχής. Τα ερείπιά του στέκουν ακόμα σήμερα σαν ένας μικρός μάρτυρας μιας πολύ παλιότερης εποχής.

Και ύστερα… αφήνουμε την ιστορία και ακολουθούμε ξανά το νερό. Το μονοπάτι μας οδηγεί μέσα στην καταπράσινη ρεματιά, ανάμεσα σε πλατάνια, βράχια και τρεχούμενα νερά, μέχρι το μεγάλο φυσικό highlight της διαδρομής: Ο Καταρράκτης των Μανταμιών, ένα πραγματικά πανέμορφο κρυμμένο σημείο, όπου το νερό πέφτει ανάμεσα στους βράχους και σχηματίζει μια μικρή φυσική λιμνούλα. Και υπάρχει και κάτι ακόμα που κάνει το σημείο ξεχωριστό… Ένα φυσικό άνοιγμα στον κορμό ενός μεγάλου δέντρου δημιουργεί ένα μοναδικό «παράθυρο», μέσα από το οποίο μπορούμε να κοιτάξουμε τον καταρράκτη σαν να βλέπουμε μια εικόνα μέσα από κορνίζα.

Από εκεί συνεχίζουμε την κατηφορική μας πορεία προς την Πολύδροσο, έχοντας γνωρίσει έναν Παρνασσό διαφορετικό από αυτόν που έχουμε συνηθίσει.