Ανάμεσα στο Χρυσοβίτσι και τα Μανταίικα, σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές του Μαινάλου, θα αφήσουμε τον δρόμο πίσω μας και θα χωθούμε βαθιά στο δάσος. Ένα τοπίο γεμάτο έλατα, πεύκα, φτέρες και μονοπάτια που αυτή την εποχή αρχίζουν να γεμίζουν με τα χρώματα του φθινοπώρου.

Το Χρυσοβίτσι, σκαρφαλωμένο στις καταπράσινες πλαγιές του Μαινάλου, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα όμορφο ορεινό χωριό. Είναι ένας τόπος με βαθιές ρίζες στην ιστορία της Αρκαδίας, που συνδέθηκε με τον αγώνα του 1821 και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Παράλληλα, η ζωή του χωριού ήταν για δεκαετίες δεμένη με το δάσος και την υλοτομία. Το παλιό εργοστάσιο ξυλείας, που λειτούργησε από το 1939, αποτελεί σήμερα κομμάτι της Δασικής Ιστορίας του Μαινάλου.

Και από εκεί, προς τα Μανταίικα, το τοπίο γίνεται ακόμη πιο ήσυχο. Ένας μικρός οικισμός χωμένος μέσα στην αγκαλιά του βουνού, όπου η φύση έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Το δάσος απλώνεται γύρω μας και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι: φτέρες κάτω από τα έλατα, πεύκα ανάμεσα στο πράσινο, φύλλα που αλλάζουν χρώμα και ένα μονοπάτι που συνεχώς μας ψιθυρίζει «έλα να δεις τι έχει παρακάτω»!

Και φυσικά, το Μαίναλο κουβαλά ιστορία πολύ παλιότερη από τα χωριά του. Οι αρχαίοι το θεωρούσαν ιερό βουνό του Πάνα, του θεού των δασών και των βουνών, που σύμφωνα με τη μυθολογία περιπλανιόταν στις δασωμένες πλαγιές του. Αιώνες αργότερα, τα ίδια δύσβατα δάση και οι απόκρημνες πλαγιές έγιναν φυσικό καταφύγιο και ορμητήριο κατά την Επανάσταση του 1821.

Σήμερα, βέβαια, οι δικές μας «επιχειρήσεις» είναι πολύ πιο ειρηνικές! Δεν κυνηγάμε κατακτητές ούτε κρύβουμε μπαρούτι· κυνηγάμε φθινοπωρινά χρώματα, ωραίες εικόνες, καθαρό αέρα και εκείνο το τέλειο σημείο για στάση και φωτογραφία.

Και κάπου ανάμεσα στο Χρυσοβίτσι και τα Μανταίικα, μέσα στα έλατα και τις φτέρες, θα θυμηθούμε για άλλη μια φορά γιατί το Μαίναλο είναι από εκείνα τα βουνά που όσο τα περπατάς… τόσο περισσότερο θέλεις να τα ξαναπερπατήσεις.

Παπούτσια, σακίδιο και φύγαμε! Το Μαίναλο μας περιμένει στα φθινοπωρινά του.